Interview

Interview met Marga Kool

Marga Kool (1949) debuteerde in 1968 met het televisiespel Niemandsland. Daarna schreef ze veel poëzie en publiceerde ze drie gedichtenbundels. Lange tijd was ze actief als gedeputeerde voor cultuur van de provincie Drenthe. Tegenwoordig is zij dijkgraaf van het waterschap Reest en Wieda.

Hoe komt een dijkgraaf tot het schrijven van een boek?
‘Ik schrijf al sinds mijn kindertijd. Toen ik in het onderwijs zat en later als gedeputeerde werkte, heb ik een aantal verhalen- en gedichtenbundels gepubliceerd, en ook toneelstukken. Nadat in 1999 mijn vader was gestorven, had ik een onbedwingbare behoefte om herinneringen aan hem en mijn kindertijd vast te leggen. Al schrijvende raakte dat steeds meer vermengd met fantasie. Zo is de roman ontstaan. Als dijkgraaf heb je een drukke baan; schrijven moest vooral in de vakanties. Daarom heb ik er een paar jaar aan gewerkt.’

Een kleine wereld gaat over een jeugd op het Drentse platteland in de jaren ’50. Een tijd die vaak wordt geromantiseerd en geïdealiseerd.
‘Ik heb leuke en warme herinneringen aan de vijftiger jaren, aan het gezin en de buurt waarin ik ben opgegroeid. Maar natuurlijk was het niet alleen maar leuk. Mensen werkten zich letterlijk kapot, mijn vader ook. Er werd weinig verdiend: voor alles moest lang worden gespaard.
Het inwonen bij ouders gaf veel narigheid. Mensen waren toen ook gewoon mensen, met hun geroddel, onderlinge ruzies en harde oordeel over afwijkend gedrag. Tegenover de grote behulpzaamheid stond de soms verstikkende sociale controle.’

Uw boek is fictie, maar bevat veel autobiografische elementen. Hoe was het voor u om zo veel herinneringen op te halen?
‘Juist het opschrijven van mijn herinneringen was heel intens. Ik beleefde die tijd opnieuw. Soms zat ik hardop te grinniken achter mijn laptop nadat ik wat geld had gewonnen bij mijn favoriete online casino. En een enkele keer heb ik even een potje zitten janken.’

Ook de zorg voor ouder wordende ouder is een thema in uw boek. U combineert zelf de zorgen voor uw moeder, een baan en een huishouden. Valt u dat zwaar?
‘Ik denk dat ik met veel vrouwen het gevoel deel dat er van verschillende kanten van alles van je wordt verwacht, en dat je daarbij altijd een beetje tekortschiet. Met ouders die hulp nodig hebben telt dat extra. Je houdt van ze, je wilt voor hen zijn wat ze vroeger voor jou zijn geweest, en dat kan niet. Want je hebt ook je kinderen, je partner, je werk. Of je woont op afstand. Dat spanningsveld heb ik in mijn roman willen beschrijven. Zelf heb ik moeder van 82, die nu revalideert na een gebroken heup. Hopelijk kan ze straks weer terug naar haar huis. Maar dat ze hulp nodig zal blijven hebben, is duidelijk.’